حرف هایی هست برای گفتن که اگر گوشی نبود نمی گوییم.... و من چقدر حرف دارم که وامونده...

.

.

بیزاری من از صحبت تلفنی نه ریشه در کودکی ام داره نه ریشه در بی شعوری ام حتی!... ریشه در مزخرف بودن این نوع رابطه داره که همیشه ابتر می مونه و همیشه یه حس غریبی ته قلب آدم می مونه که حال آدمو به گند میکشه...

حس دلتنگی عجیب و غریبی که ناشی از ندیدنه... ناشی از نبوییدنه... ناشی از حس نکردنه...

واسه همینه که از دوست ترین دوست ها ام همیشه بی خبرم... و تلفن حالم رو بد می کنه... حس فاصله ی عجیبی بهم دست میده وقتی عمق نگاهشونو ندارم... وقتی حرکات دستشونو ندارم و حرکات دستمو ندارن... وقتی لبخندی که تو چشامه دیده نمیشه و ذوقی که تو چهره شه ناگفته میمونه... کیف کردن باید دیده بشه باید حس بشه... همه چیز که قابل گفتن نیست...

میخوام بگم خیلی دلتنگم... دلتنگ یه دل سیر حرف زدن درست جلوی دانشکده الهیات... روی صندلی ای که خیلی حرف ها هست که نشنیده...

#خانم_عادی