زنده بودن یعنی جان داشتن... یعنی حرف داشتن...

معیار داره جوندار بودن ...

معیارش نه نفس کشیدنه.... نه خندیدن... نه حرف زدن حتی...

معیارش اینه که چقدر با خودت خلوت می کنی ... چقدر مینویسی برای خودت... چقدر حرف داری برای گفتن با خودت... و از خودت... حرفی که مال خود خودت باشه...

بعضیا می نویسن... زیادم می نویسن... اما همه نوشته هاشون تیکه پاره های حرفای این و اونه... تیکه های حرفای آدمایی که حرف داشتن واسه گفتن...

من به این آدما می گم ربات حرف حمع کن!

جون نداره حرفاشون... بودنشون جون دار نیست... وقتی میشینی پای حرفاشون حالت بهم میخوره از بس حرفای تکراری میزنن... حرفایی که هزاااار بار شنیدی و خسته نمی شن از گفتن اینا... هر بارم فکر می کنن حرفاشون چقد تازه است و مهم...

اما آدمایی هستن که می نویسن چون حرف دارن واسه گفتن... چون خاصیت دارن.... چون از درونشون یه چشمه میجوشه که نمیشه نگن... نمی شه ننویسن... هرچند فهمیده نشه حرفاشون و خونده نشه نوشته هاشون... اگه اهلش باشی میشوی و میشینه به دلت بودنشون...

چون خاصیت داره بودنشون...

زنده بودن معیار داره... و معیارش حرف داشتنه...

#خانم_عادی